Verhuisd!!

Al weer ben ik verhuisd! ...en ik hoop ,voorlopig, de laatste keer. Ik heb een nieuwe blog aangemaakt. Het webadres is:

 http://mamamellody.wordpress.com/

Daar leg ik uit waarom.
Deze blog zal ik binnenkort van internet verwijderen en vul ik niet meer aan. Dus, ik zie jullie daar....
en laat even een reactie achter (vind ik leuk) als je me gevonden hebt.

Rijk

Met het invallen van de herfst,  nu ook daadwerkelijk op de kalender, denken wij als de herfst. We vinden het een heerlijk weertje; droog en een lekker temperatuurtje. Lekker , voor de herfst dan ;-) We doen niet zuchtend onze haard aan omdat het eigenlijk zomer is en we in de tuin zouden moeten kunnen zitten, maar zeggen: "Hè lekker, gezellig, haardje aan!". We denken aan schoppen door blaadjes, bergen kastanjes versieren met wiebeloogjes en kilo's eikeltjes. Vooral dat laatste...

Ik had hem keurig uitgeknipt, de advertentie, en met een plakbandje op de koelkast bevestigd. Van de week al... , maar vandaag hadden we zin en tijd. De advertentie beloofde ons rijk te worden, want we hoefden alleen maar bergen eikeltjes op te rapen, €0.20 per kilo. Hier op de Veluwe natuurlijk geen enkel probleem.
De vaat werd gauw op het aanrecht gezet, niet opgeruimd, geen tijd voor, want we wilden zo lang mogelijk eikeltjes rapen.
Uit de schilderswagen werden vier emmertjes gepakt en één hele grote ton. Ik nam voor de zekerheid ook nog twee grote boodschappentassen mee... we moesten die eikeltjes toch ergens laten? En daar gingen we hoor... in de auto druk speculerend over hoeveel kilo er nou in zo'n emmer past en of we de opbrengst samen zouden delen of dat ieder z'n eigen deel kreeg. We kwamen tot de conclusie dat de jongens de opbrengst samen mochten verdelen en in hun spaarpot zouden doen. Papa en mama zouden voor de lol mee zoeken.  We zouden toch tenminste wel 20 kilo bij elkaar rapen. Ach en 500 kilo zou ook wel lukken...... beetje doorzetten hè...., vonden wij ;-) 
Het telefoonnummer dat op de advertentie stond ging mee in mijn jaszak. Ik zou dan vanuit de auto kunnen bellen dat we er aan kwamen mèt alle eikeltjes.... dat ze vast geld konden gaan pinnen...enzo. 

Nou, we hebben een leuke ronde gereden. Ons hele dorp, al onze wandelplekjes, het bos iets verderop, het Cannenburgherbos, het bos bij m'n vroegere padvinderij, ... maar nee... geen eikeltjes. Geen één! Okay, dat is niet waar, wel één,  en die hebben we meegenomen. Eén eikeltje in vier emmers, een ton en twee boodschappentassen. Het eikeltje, glanzend en bruin, ligt nu op de haard in de keuken. 

Best een bijzonder eikeltje eigenlijk. Nu nog loten wie het eikeltje in z'n spaarpot mag stoppen.

Zwarte dame uit 't Gooi

Ik kreeg laatst een mailtje met daarin een bijzonder verzoek. Er werd woonruimte gezocht. Zulke mailtjes moet ik niet over het hoofd zien, want sinds ik mij heb aangemeld bij facebook vliegen de berichten me om de oren. Wel leuk trouwens, daar niet van.  Maar goed, dat mailtje dus...

Ik gooide de vraag in de groep. Wat wil zeggen dat ik het eerst even alleen met man besprak, zonder woorden, want de kinderen waren ook in de woonkamer. Het bespreken bestond in dit geval uit het droppen van mijn laptop op zijn schoot met daarop het betreffende mailtje. Na het gelezen te hebben kwam tot mijn verbazing instemming. Ik moest zelf nog even denken of ik het wel wilde, maar okay, waarom niet?

Toen werden de drie dames, die woonruimte moesten gaan delen, er even bij betrokken. Wie zwijgt ,stemt toe, dus ook zij gingen accoord. En zo werd ons gezin gisteren uitgebreid met een zwart dametje met lange oren. Levin trots, want hij mag zich de wettige eigenaar noemen. De kennismaking verliep voorspoedig, dus missie geslaagd. 

Verheugd

Kennismaking met de huisgenotes



Loekie is ook nieuwsgierig

Vlinderkoekjes

Een voor één verlieten de mannen vanmorgen het huis ,op één na. Mijn kleinste mannetje was vandaag vrij. Terwijl ik m'n dingen deed, zoals gewoon, rommelde hij wat om mij heen. Ik had me voorgenomen om ook echt even wat met hem te doen. Gewoon even van de gelegenheid gebruik maken dat wij met z'n tweetjes thuis waren. Zoiets moet ik mij voornemen, gek genoeg, anders is de tijd zo voorbij. Dus speelden we op zijn verzoek een spelletje. Memory.

Z'n tweede verzoek, of ik niet zo erg m'n best zou doen, heb ik niet ingewilligd. Ik deed m'n best; Ik legde de kaartjes in nette overzichtelijke rijen, probeerde door een systeem van coördinaten in m'n hoofd de plaatjes te onthouden......, en verloor. De twee spelletjes daarna won ik één keer, met een verschil van 2 kaartjes. Het is cliché, maar echt zo, memory win je niet van een kind. Zelfs niet van een vierjarige.

Ik had bedacht om iets van koekjes te gaan bakken samen, maar daar hadden we na de boodschapjes niet zo heel veel tijd meer voor. De broers zouden over een half uur uit school komen en we wilden wat lekkers maken voor bij de thee. Daarom hebben we niks gebakken maar gewoon wat met koekjes geknutseld. Ons materiaal: eetpapier, lange vingers, mini smarties en glazuur-stiften. Het was zo gepiept ,leuk en lekker. De vlinders hebben geen lang leven gehad :-)

Juf mama

Af en toe val ik in op de school van de jongens. Negen van de tien keer als mijn mobiel rinkelt, gesmoord vanuit mijn tasje, weet ik dat het de directeur is van hun school. Eigenlijk is hij de enige, op een paar anderen na, die mijn mobiele nummer kent. Ik gebruik mijn mobiel bijna nooit. Hij zit altijd in mijn tasje, zodat ik bereikbaar ben wanneer er iets met de kinderen is als ik niet thuis ben. Vandaar ook dat de directeur m'n nummer kent, het staat op de noodlijsten van de kinderen. Best handig voor hem, want zo ben ik dus ook altijd bereikbaar voor hem en daar maakt hij dankbaar gebruik van.

Vandaag stond ik voor de zesde keer al deze maand voor groep 7/8. De groep van Jesse. Gelukkig vindt Jesse het wel leuk als 'mama' voor de klas staat. Laatst zei hij zelfs:" Ik merk het dan ineens niet meer dat jij er bent, net alsof het normaal is". Voor mij geldt hetzelfde. Jesse is een hele rustige leerling in de groep. Hij valt beslist niet op en doet leuk mee. Het is zo leuk om op die manier ook eens 'achter de schermen' te kunnen kijken in zijn wereldje. Zijn groep, de kinderen van z'n klas,... de sfeer. Ik vind het een leuke groep die hij heeft.

Een half uur na schooltijd staan dezelfde jongens die ik geholpen heb met hun rekenwerk en taal in m'n keuken gogo's te ruilen met onze jongens. Maandag sta ik weer gewoon als moeder bij het hek en deel ik m'n eigen tijd in. Eigenlijk best heel leuk en ontspannen om op deze manier toch nog af en toe even 'juf' te zijn :-) 

Een berg

Afgelopen vrijdagavond werd er twee kuub hout in onze carport gestort. Een behoorlijke berg. "Ja, we hebben het koud", zeiden we gekscherend tegen buurtbewoners die het opmerkten. De grote berg lag daar, de auto stond even ergens anders, maar de grote vraag was: "Waar laten we het?"

's Avonds in bed hebben we nog wat ideeën geopperd en de volgende dag stonden we een tijdje in de tuin te zoeken naar de juiste plek. De rozenstruik weg, of de buxus, het bubbelbad misschien? Het caviahok ergens anders? Of stiekem op gemeentegrond achter onze tuin?.... ehm... de skelters.., nee die kunnen niet weg. Mógen niet weg...  en ga zo maar door. Uiteindelijk besloten we al het hout toch in de carport te stapelen. De meest logische plek, en achteraf mijn eerste idee. Goed, de carport is al aardig vol met twee grote skelters en een grote auto, maar volgens mij pastte daar best nog een houtwal bij en zouden we er ook nog langs kunnen met de fiets. Man twijfelde maar was over te halen, mede doordat hij geen beter plan had. Samen begonnen we te stapelen. Blokje voor blokje..., maar al gauw hadden we door dat dat natuurlijk niet zomaar zou blijven liggen. Zonder zijwanden zouden we een driehoekige vorm krijgen en konden we lang niet alles kwijt. De rest van de zaterdag is man in de weer geweest met balkjes, zaag en schroeven. Rond etenstijd stond er een prachtige houtwal ...en zoals gedacht past alles nog gewoon in de carport. Best wel trots op die handige man van mij. Deze winter zitten wij er warmpjes bij :-)

Een reis om nooit meer te vergeten

De vergelijking met reizen in China, zie vorige blog, zette mij aan het denken. Het is al weer 11 jaar geleden, maar die reis van toen komt nog regelmatig in onze gedachten en gesprekken naar voren. Een geweldige ervaring en fantastische reis die wij samen, Peter en ik, hebben beleefd. We hebben met een grote rugzak, als backpackers, maanden lang rondgetrokken door Australië, Zuid-Oost Azië, Egypte en Israël....  Het spreekt nog steeds tot onze verbeelding en die reis van toen smaakt naar meer. Eén van onze wensen , waar we ineens weer ruimte voor hebben gekregen in ons hoofd, is dan ook om met de kinderen zoiets te ondernemen. Afgelopen week was het weer vaak onderwerp van gesprek. Echter het blijft voorlopig bij wensen...

Van de reis die wij toen hebben gemaakt hebben we wel foto's (niet digitaal, want dat was toen nog niet) en reisdagboeken, maar we hebben er nooit een fotoboek van gemaakt. Er is wel een begin gemaakt, maar we zijn blijven steken in Maleisië terwijl dat pas het 3e land was wat we bezochten. Ik moet het beslist eens afmaken. Niet alleen de foto's en dat wat we gezien hebben heeft een onuitwisbare indruk gemaakt, nog meer de ervaring en belevenissen. Het avontuur samen , en met God. We hebben Zijn nabijheid toen meer dan ooit ervaren in zoveel verschillende situaties. 

Toen ik daar gisteren zo ineens aan moest denken werd het idee geboren. Ik ga onze reis vastleggen in woord en beeld (en daarna ook uitprinten deze keer). Ik heb een blog aangemaakt voor ons reisverslag. Voor een ieder die het leuk vindt om het te volgen hier de link:

http://www.eenreisomnooitmeertevergeten.blogspot.com/ 

De digiwereld

Ik voel me soms net een toerist in China reizend van A naar B. Je weet waar je ongeveer heen wilt, vraagt het aan de buschauffeur in je beste Engels en krijgt een Chinees antwoord terug. Terwijl je in de vermoedelijk goede bus zit houd je alle wegwijzer borden en naambordjes in de gaten. Niet dat je het lezen kan, die tekens, maar het lijkt een soort houvast. Naast het vergelijken van tekens en zoeken naar herkenning kijk je ondertussen rond of een gebouw of straat je bekend voor komt. 

Zo is het ook met de ,voor mij vreemde, digiwereld. Twitter, Tweets, Facebook, HTML codes, trackbacks, URLs, gadgets, I-pad, I-pod, ...en weet ik veel meer welke 'Chineze' termen er om m'n oren vliegen?

Maar net als toen in China, toen we uiteindelijk fietsen gehuurd hadden en zo veel makkelijker de miljoenenstad Beijing doorkruisten , alsof we er al jaren woonden, vind ik er m'n eigen weg. Ik snap het alleen op mijn manier ,en ook alleen maar dat ene stukje dat ik betreed.  Zo kan ik bijvoorbeeld met mijn mobiel bellen :-) ... en o ja, SMSen lukt ook nog, ik heb een blog en ben lid van hyves. Facebook is nog niet aan mij besteed.

Zojuist heb ik een Twitteraccount aangemaakt. Een kwestie van vakjes invullen. Niet dat ik wil twitteren, weet ook niet hoe het werkt, en waarom zou ik? ,maar het was nodig, begreep ik, om de stand van zaken te kunnen volgen van de migratie. De migratie van mijn en nog 389.999 web-logs. Via Twitter werden updates geplaatst. Na wat klikken op knoppen kon ik zo lezen dat er inmiddels 160.000 blogs klaar staan om online te gaan. Nog net geen 40% dus (Ja, rekenen kan ik wel). Het gaat nog wel even duren denk ik, maar het goede nieuws is in ieder geval dat ik niet bang hoef te zijn m'n blog en foto's kwijt te zijn.

Van nood een deugd maken...

Geruststellende en hoopgevende woorden van Levin voor een ieder die niet zo'n best gebit meer heeft;

"Als je geen gebit meer hebt is dat niet zo erg hoor,

want dan kan je je lip (trekkend aan z'n onderlip) over je neus doen."

Een nieuwe start?

Al ruim twee weken , bijna drie, dwaalt mijn oude blog ergens in de digitale wereld. Op een server, weet ik veel waar, staan al onze belevenissen van de afgelopen 4 jaar met foto's en filmpjes. Kostbare herinneringen, gekke belevenissen, uitspraken van de jongens... vast gelegd op het net.

De migratie van weblog gaat niet volgens planning. Ik kan niet achter de schermen kijken en zou er ook weinig van begrijpen, denk ik, maar hoop dat het alleen maar een vertraging is. Probleempjes die opgelost kunnen worden en zullen worden. Ik geloof nog steeds in de belofte dat tekst en foto's behouden blijven. De gedachte dat ik alles kwijt kan zijn verban ik, vooralsnog.

In de tussentijd heb ik maar even een oude aangemaakte blog (waar ik nooit wat mee gedaan heb) geactiveerd. Voorlopig hier dus mijn blog. Kan ik weer aan de gang met m'n fotocamera en hebben jullie weer wat te lezen :-)